++^K@owSuay^++

 

CHAPTER 1

ถึงเวลาแล้ว

ที่ช่วงเวลาหม่นหมองได้จางหายไปสักที

เมื่อวานสอบ HO201 เป็นตัวสุดท้าย

ดีใจ..ที่ได้ปิดเทอมเหมือนคนอื่นๆกะเค้าสักที

แต่ก็เหมือนไม่ได้ปิดสักเท่าไหร่..งานเยอะจัง

เอาเป็นว่าก่อนความเหนื่อยล้าจะเข้ามาทักทาย

คงต้องหาความสุขมาเติมเต็มชีวิตก่อน

บทเรียนที่ได้คือ..อย่าคิดมากชีวิตนี้ค้องใช้ให้คุ้ม

พรุ่งนี้จะไป ดรีมเวินนน จ้า

 

CHAPTER 2

วันนี้..ดินเนอร์กะ น้องแป้งน้องมด..โอวว อาหารอร่อยมาก

ได้เดินเที่ยว หมอ จุฬาด้วย..ได้มุมมองใหม่ๆดีๆเยอะเลย

บทเรียนที่ได้คือ..อย่าตัดสินอะไรๆแค่ภายนอก..

 

CHAPTER 3

เดอะแก๊งค์หนีไปดูดวงกันวันที่ไม่อยู่ซะงั้น

ทั้งๆที่กรูเป็นคนชวนนะเนี่ย..แล้วยังมาบอกว่า

โอวว แม่นมาก ฟันธง เจ็บปวดรวดร้าวกันไป

เหลือแต่กรูนี่แหละที่ยังไม่รู้อนาคตอันใกล้ของชีวิต

อืม..ยังงัยดีต้องรอเปิดเทอมเลยหรืออออไร..

บทเรียนที่ได้คือ..ต้องอดทน

 

CHAPTER 4

ได้โทรหาคนที่แอบชอบมานาน..นานเหลือเกิน

ซ้ำแล้วซ้ำอีก..ซ้ำไปซ้ำมา

เบื่อที่ต้องเขียนขึ้นสเปซ..แต่ถ้าไม่เขียน

จะกลายเป็นคนเก็บกดมากกว่าเดิม

บ้าป่าววะ..พอนึกจะดีก็ดีจนหมาบินได้

พอจะร้ายก็ร้ายได้โล่..

กรูเป็นส้วมหลุมให้มันปลดปล่อยปะวะ

นึกจะโทรก็โทรมาผิดจุด..แล้วเราก็ดันเสนอหน้าให้มันถูกจุดเสมอ

เมื่อไหร่ที่เธอต้องการมาเลยค่ะ..ส้วมหลุมจะว่างเป็นโพรงรอ

ทำตัวน่าสงสารให้ปลอบใจ..โดนผู้หญิงด่าอย่างงั้นอย่างงี้

หน้าด้านโกหกว่าคิดถึง..แต่จริงๆอยากได้ผู้หญิงเลยเข้าทางกรู

So What?

คนที่คิดถึงแทบเป็นแทบตาย

หน้าด้านโทรไปเพียงแค่อยากได้ยินเสียง..

และพูดคำว่าคิดถึงให้มันฟัง

โดน อิ้กนอร์ ได้อีก

พอกรูต้องการมันขึ้นมา..มันให้อะไรกรูได้บ้างมั้ย

ที่ไร้วิญญาณอยู่ทุกวันนี้..ก็เพราะมัน

ผิดศีลโกหกมันว่ามีแฟนแล้ว..เพื่อปิดบังหัวใจตัวเอง

พอเฮิร์ทหนักเข้าหน่อยก็แค่อยากจะเจอหน้า

แต่มันดันไสหน้ามันกลับบ้านไปแล้วเพราะมันสอบเสดก่อน

สิ่งได้กลับมา..ที่ได้คืนมาจากมัน

มีเพียงสายลม แสงแดดของทุ่งรังสิต

และความว่างเปล่า

บทเรียนที่ได้คือ..โปรดสัตว์ได้บาป

---

ปล.ไมเกรนกำเริบ..จบ

 

 

 

 

เป็นเวลา 2 เดือนแล้ว

ที่สกาวกานต์ไม่ได้เข้าผับ

ไม่ได้ดื่มด่ำรสชาติ

ของการดูดดื่มสุราเมรัย

(ไม่ใช่บุรุษ)

 

ไม่ใช่ว่ากลับตัว..กลับหัวใจ

ก็ยังคงเป็นสกาวกานต์

ที่เลวบริสุทธิ์อยู่..เหมือนเดิมแล

 

ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด

ว่ามีสิ่งใดทำให้สกาวกานต์

ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกขนานนามว่า

..ผับ ซิมโบล..

กลายเป็นผู้ที่ชาเฉย

กับการกระทำที่เคยเป็นอยู่

 

และสกาวกานต์เองก็ไม่อาจรู้ได้ว่า

เหตุการณ์นี้จะสิ้นสุดเมื่อใด

เพราะสกาวกานต์ รู้สึกว่า

ทุกวันนี้มีความสุขเหลือเกิน

ที่ไม่มีอะไรๆให้คิดมาก..รกสมอง

ด้านชา..เนือยเฉย..ลอยล่อง

รู้สึกเบาโล่ง..เหมือนลอยได้

...อาจปลง...

---

 

ps.ตอนนี้กะลังติดเกมส์ออดิชั่น..น่าแปลกเพราะไม่ใช่คนเล่นเกมส์และไม่เคยคิดจะเล่นด้วย..แต่อย่างว่า..สงสัยตอนนี้สกาวกานต์คนใหม่กะลังปรากฏตัว

อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้..เพราะอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน

ps.ถ้าไม่ปล่อยให้รัก..ก็ต้องหักใจให้เจ็บ..กติกาของความรักมันก็มีแค่นี้แหละ..ถ้าเราคิดจะเล่น..ก็ต้องยอมรับกติกาให้ได้

ตอนนี้เราไม่ใช่คนเล่นแล้วแหละ...เล่นมานานแล้ว..มันเบื่อ+เหนื่อย..ตอนนี้เราเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นผู้ตัดสิน..

และจรรยาบรรณที่สำคัญคือ..ต้องเป็นกลาง..จริงมั้ยล่ะ..

 

 

 

ช่วงนี้

มีหลายคนบอกมาว่า

เห็นหน้าเราแล้วเหมือนเห็น

คนที่แบกโลกไว้ทั้งใบ..ยังอมทุกข์ได้อีก

 

ยิ่งเห็นก็ยิ่งบอกว่าทุกข์หนักขึ้นทุกวันๆ

โทรมสภาพขึ้นทุกวันๆ

มีเรื่องอะไรในใจหรือป่าว???

 

ได้ยินดังว่า

ก็มานั่งมองตัวเอง..ว่าเป็นอย่างนั้นหรือ

นี่ชั้นเป็นขนาดนั้นเลยหรือ...

จากคนที่สวยมาตั้งแต่เกิด(รึป่าว)

ทำไมเราจึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

 

มีคนถามว่าเพราะแอลกอฮอล์ในเลือดสูงไปหรือป่าว

ตอบว่าไม่..เพราะไม่ได้แตะต้องมานานนับเดือน

เพื่อนสนิทถามว่าเพราะแอลกอฮอล์ในเลือดต่ำไปหรือป่าว

ตอบว่าไม่..เพราะเดิมทีจะโทรมสภาพตอนที่อัตรามันสูงเท่านั้น

 

จึงมาคิดพิเคราะห์ดูใหม่

ตอบว่า..ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

เราจึงเป็นดังเช่นที่คนอื่นเห็น

อาจเป็นเพราะ....

อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

(เห็นเค้าฮิตคำนี้กันอยู่..อยากใช้มั้ง)

 

 

คิดว่าไม่ได้ปิดตัวเอง

เพียงแต่ยังไม่พร้อม

ที่จะเริ่มต้นใหม่.......กับใคร

เพราะรู้สึกว่าหัวใจยังไม่หายดี

 

ยอมรับว่ากลัว..

กลัวว่าความรู้สึกเดิมๆ

มันจะกลับมาอีกครั้ง

และคราวนี้..

มันอาจจะไม่สามารถ

กลับมาเป็นคนเดิมได้อีก

 

ตั้งแต่เมื่อเธอเข้ามา..

ก็คิดอยู่ตลอดเวลาว่า..

เธอจะเป็นคนที่ชั้น..

จะมีความรู้สึกดีดีให้แน่รึป่าว

รึที่ผ่านมาเป็นเพราะชั้น

ต้องการตัวแทน

เพื่อจะลบภาพ

วันเวลาเดิมๆ

ที่เคยมีกับคนคนนั้น

 

คงมีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะให้คำตอบ

ในเรื่องนี้ได้..

---

ปล.ไว้อาลัย

แค่เพียงวูบเดียวที่เธอเข้ามาในชีวิต..ก็ทำให้คนคนนี้คิดไปได้มากมาย

เรารู้จักกันเพียงแค่ชั่ววันคืน..และวันคืนเหล่านั้นก็ผ่านมาแล้วถึง4ปี

จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอส่งข้อความมาหาชั้นและชั้นก็ส่งมันกลับไปหาเธอ

จนกระทั่งการกระทำเหล่านี้เป็นสิ่งที่เราเคยชินและคิดว่าขาดมันไม่ได้

จริงอยู่..ชั้นอาจหวั่นไหวในข้อความเหล่านั้นและหลงไปกับมันทุกครั้ง

ที่เธอส่งมาทุกตื่นนอนตอนเช้าและก่อนนอนตอนกลางคืน

เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว..ชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง

ชั้นได้แต่เพียงจำภาพของเธอในวันเก่าๆ..และตัวตนเก่าๆของเธอ

และแน่นอนว่า..เธอเองก็คงจดจำชั้นได้แต่เพียงภาพเก่าๆและตัวตนเก่าๆของชั้น

แต่สิ่งที่ชั้นต้องการในตอนนี้..คือตัวตนจริงๆของเธอและชั้น..สิ่งที่เรา2คนต่างเป็นอยู่

เพราะตอนนี้เราต่างจินตนาการกันและกันในทางที่ดี..วาดภาพของกันไว้ว่าสวยงาม

และมีเพียงสิ่งเดียวที่ผูกเราไว้ด้วยกันตอนนี้คือ..ข้อความหวานๆและเสียงพูดจากปลายสาย

และชั้นคิดว่า มันเป็นสิ่งที่เปราะบางเหลือเกิน..เหมือนเส้นใยบางๆที่จะขาดเมื่อไหร่ก็ได้

เส้นใยของเทคโนโลยีที่ไม่เคยหยุดนิ่งในแต่ละวัน..และหากวันหนึ่ง

เราหยุดส่งข้อความหวานๆถึงกัน..เสียงโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อของเราจากปลายสายหายไป

ความรู้สึกเหล่านี้มันจะยังคงอยู่และฝังลึกลงในใจเราสองคนต่อไปได้มั้ย

ไม่มีอะไรที่แน่นอนในจิตใจของคน..แม้ว่าอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ต้องมีวันที่หัวใจเปลี่ยนไป

แล้วจะเอาอะไรกับเรา..ที่อยู่ห่างไกลอีกทั้งยังเชื่อมหัวใจกันด้วยเพียงภาพลวงตาจากเทคโนโลยี

ที่แสนจะเปราะบาง..ชั้นไม่แน่ใจว่า

ถ้าวันหนึ่งเส้นใยนี้ขาดลง..ชั้นจะเสียใจมั้ย

ถ้าวันหนึ่งเส้นใยนี้ขาดลง..เธอจะรู้สึกยังงัย

แต่ชั้นเชื่อว่า

---

ถ้าวันหนึ่งเส้นใยนี้ขาดลง..เราคงเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

ความรักไม่ใช่การเอาชนะและความรักก็ไม่ใช่เกมส์

ความรักไม่ใช่การลองใจและความรักก็ไม่ใช่การฝืนใจ

เราทำอะไรลงไปวะเนี่ย..ผิดไปอีกแล้ว..พลาดไปอีกครั้ง

 

เสียใจจัง

 

 

 

บันไดของชีวิตมีหลากหลายรูปแบบ

และระยะทางความสูงของบันไดแต่ละแบบ

..ก็แตกต่างกันด้วย

 ตอนนี้กาวสวยกำลังเลือกบันไดชีวิตของตัวเอง

ไม่ใช่เลือกรูปแบบแต่เลือกที่จะก้าวขึ้นไปแล้วต่างหาก

บันไดขั้นแรกก้าวขึ้นมาแล้ว

อาจจะเกือบลื่นล้มแต่ก็พอทรงตัวอยู่ได้

เพราะยังไม่ชินกับพื้นผิวบันได

ตอนนี้ที่ต้องทำคือ

พยามขึ้นไปให้ถึงปลายทาง

ของบันไดที่เราเลือกเอง

 

จนถึงตอนนี้ก็บอกไม่ได้ว่า

บันไดของเราเป็นบันไดรูปแบบไหน

ไม้     หรือว่า      หินอ่อน

แต่เชื่อว่าเราคงประคองตัวไม่ให้ลื่นตกลงมาได้

ไม่ว่าบันไดของเราจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม

 

---

 

คำบางคำ..จากคนบางคนไม่อาจจะบอกเรื่องราว

คำบางคำ..แค่เอ่ยเบาเบาก็ยังว่ายากเกินไป